Dzień dobry wszystkim w ten 18 styczniowy poranek. W trzeci tegoroczny „Wtorek z historią kościoła parafialnego”, podążamy dalej poznając bliżej naszą Świątynię Pańską. Dziś przyjrzymy się wnętrzowi naszego kościoła.
Dokładniej zatrzymując się przy stanie i wyposażeniu kościoła do 1824 roku.
Stan i wyposażenie kościoła do 1824 roku
Kościół został wybudowany nakładem gnieźnieńskiej Kapituły Metropolitalnej i Krzysztofa Hilarego Szembeka, kantora gnieźnieńskiego w 1762 roku na miejscu dawnego „spustoszałego‘’. Przyczyny „spustoszenia‘’ nie znamy. Kościół został poświęcony 7 lipca 1811 roku przez Ignacego Raczyńskiego arcybiskupa gnieźnieńskiego.
Ze względu na to, że był drewniany nigdy nie był konsekrowany. Opisy dotyczące kościoła zbudowanego w 1762 roku są częściowo zdekompletowane przez pożary, które nawiedziły parafię w 1824 r., w 1829 i 1834 roku.
Kościół zbudowano z drzewa modrzewiowego, według wzorów architektonicznych typowych dla XVIII wieku. Długość ściany bocznej kościoła wynosiła 28 łokci, natomiast szerokość – 15 łokci. Na wieży znajdowały się dwie kopuły w jednej perspektywie z kościołem. W jednej z nich zawieszono sygnarek. Dach na kościele ze szkudeł założył w roku 1787 za własne pieniądze ostatni proboszcz tej parafii ks. Kołaczkowski. W kościele znajdowało się pięć okien i szóste w zakrystii. Najważniejsze są jednak ołtarze, które akta wizytacyjne określają jako „pięknej stolarskiej roboty, białe w mozaikę malowane‘’. Mowa jest w nich o trzech ołtarzach. Pierwszy z nich znajdował się obok zakrystii. Duży obraz w nim umieszczony to wizerunek św. Barbary. Nad nim mniejszy Matki Najświętszej
w gronie św. Apostołów. Równolegle do tego ołtarza, ale po prawej stronie stał podobny, drugi ołtarz
z wizerunkiem św. Anny, a nad nią Jana Chrzciciela. Na pierwszym planie znajduje się jednak ołtarz zwany wielkim. Zajmował centralne miejsce w kościele. Na nim znajdowało się tabernakulum. Cały ołtarz był pięknie rzeźbiony
i wyzłocony. Tworzyło to ciekawą ramę dla obrazu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, wyżej natomiast mały obraz św. Marcina – patrona kościoła. Ten wizerunek patrona zachował się do dzisiaj. Najcenniejszymi przedmiotami należącymi do kościoła była monstrancja i puszka cała ze srebra, które skradziono
w 1786 roku. Chór rozciągał się przez całą szerokość kościoła. Na nim znajdował się instrument organowy o czterech głosach tzw.: regał. Zwraca uwagę fakt, że nie było ambony. Jej, tak ważną przecież, funkcję pełnił prowizoryczny postument opisany jako „pudło na pieńku wystawione‘’.
Poniżej zamieszczam zdjęcie obrazu Świętego Marcina – patrona parafii, który do dnia dzisiejszego można oglądać w Kościele pw. Św. Marcina w Pawłowie.
Życzę wszystkim ciekawego wtorku.
Z Panem Bogiem
Ks. Proboszcz
Radosław Plewa